mówi się gestami

Polecam film z Julią Robert „Eat, Pray, Love” (Jedz, módl się, kochaj) albo choćby tylko jego kawałek, dokładnie ten o Rzymie. Otóż jest tam scena kiedy wszyscy siedzą w jakimś zakładzie fryzjerskim i fryzjer golibroda mówi „ l’italiano si parla con i gesti, con le mani” ( co oznacza “po włosku mówi się gestami, rękoma).

A oto żart

Podczas wojny Niemcy pojmali  Francuza, Rosjanina i Włocha i zaczęli każdego z nich po kolei przesłuchiwać. Francuz powiedział im wszystko, co chcieli wiedzieć, Rosjanin też a Włoch nie pisnął ani słowa. Po przesłuchaniach wsadzili ich wszystkich trzech do jednej celi i wtedy Francuz i Rosjanin pytają Włocha „jak ty to zrobiłeś, że nie powiedziałeś im ani słowa?” na co odpowiada Włoch „nie mogłem, miałem związane ręce”.

Capri

Capri to przepiękna wyspa położona na południe od przylądka Sorrento.

Znana była już w starożytności bowiem na jej to właśnie skalistej i pełnej grot powierzchni cesarz August zbudował swoją nadmorską  rezydencję, którą Tyberiusz rozbudował przekształcając w rozległy kompleks dwunastu willi. Cesarskie pałace były połączone ze sobą tunelami wykutymi w miękkiej skale piaskowej, niektóre z nich prowadziły do niewielkich grot położonych wysoko nad skalisto-piaszczystym wybrzeżem skąd zrzucano do wody wrogów Tyberiusza.

Aby dotrzeć na wyspę należy wziąć prom na przykład z Neapolu. My popłynęliśmy poduszkowcem i niestety był to błąd, gdyż wzburzone morze dało nam się we znaki i zmieniło nam nieco kolor twarzy na zielonkawy. Promem dopływa się do portu handlowego Marina Grande, który został zbudowany w latach dwudziestych minionego wieku a bieżąca woda została doprowadzona na wyspę dopiero w latach sześćdziesiątych (do tamtej pory ludzie zamieszkujący wyspę musieli wodę nosić wiadrami wspinając się na wysokość ponad 300 m do dwóch miejscowości na wyspie Capri i Anacapri).

Do miasteczka Capri prowadzi długa wspinaczka pod górę bądź też funicolare, czyli rodzaj kolejki linowej. Wśród wąskich, krętych uliczek, które wyglądają jak szersze chodniki, znajdują się liczne sklepiki z miejscowymi wyrobami, ekskluzywne hotele i barwne, kwitnące ogrody. Jedna z dróg wycieczkowych prowadzi do doliny Tragara i kończy się tarasem widokowym w Ogrodach Augusta, z którego widoczne są skały Faraglioni oraz Marina Piccola (zatoka, w której znajdował się rzymski port).

Wyspa słynie ze swych wspaniałych grot powstałych w wydrążonej skale wapiennej, z której zbudowana jest cała wyspa. Jedna z grot Grotta Bianca, w której dwóch misa miesza się woda słona i słodka a stężenie w niej minerałów przyczynia się do białego zabarwienia wody. Grotta Meravigliosa jest pełna stalaktytów i stalagmitów, z których jeden przypomina Madonnę. Koralowa Grota posiada niewielką kolonię czerwonych koralowców, które bytują na jej ścianach; jest to jedna z nielicznych kolonii na Morzu Tyrreńskim. Najsłynniejszą z grot jest Lazurowa Grota, która znana była już Rzymianom  w czasach Cesarstwa Rzymskiego. Cesarz Tyberiusz zamienił ją w nimfeum znajdujące się na terenie jednej z jego  willi. Niestety dostęp do Lazurowej Groty jest co najmniej trudny a bardzo często wręcz niemożliwy. Po pierwsze jest pod ścisłą ochroną, prawie tak jak parki narodowe, poza tym ze względu na swoje usytuowanie tuż przy powierzchni wody można do niej wpłynąć poprzez niewielki otwór skalny tylko wówczas gdy może jest spokojne. Ja nie miałam możliwości dostać się tam, morze było dalekie od spokojnego, nawet podczas zwiedzania innych grot opływając wyspę  musieliśmy w pewnym momencie zawrócić, gdyż fale były zbyt duże i zbyt niebezpiecznie rozkołysały nasz stateczek.

Zatem jest motywacja by tam powrócić.

Sciopero

Czyli po włosku strajk. Strajki są zapowiadane w dziwny sposób, zazwyczaj w gazecie, takiej darmowej którą można otrzymać lub wziąć na prawie każdej stacji metra, pojawia się artykuł iż istnieje ryzyko strajku, może nie jeździć metro, pociągi i autobusy , po czym ogłoszenia o strajku pojawiają się na stacjach. Te ogłoszenia mniej więcej mówią, iż będzie strajk CAŁODOBOWY ,czyli od godziny 8.30 do 17.00 nie jeździ nic, potem  wznowienie transportu do godziny 20.00, po 20.00 aż do końca dnia nie jeździ nic. W sumie nie brzmi to źle, można pomyśleć, ale pod ogłoszeniem o strajku widnieje, oczywiście małym druczkiem, iż nie ma gwarancji, iż o 17.00 komunikacja miejska ruszy, gdyż pracownicy mogą mieć problemy techniczne (cóż, problemy to oni zawsze znajdą i powody, żeby nie pracować). 

Właśnie dzisiaj strajk w całym Rzymie, un casino nie z tej ziemi. Przez dłuższy czas strajki były tylko w piątki, ale chyba ktoś się zaczął burzyć, gdyż wyglądało ta jak ponte (długi  weekend) i od jakiegoś czasu po kolei jest wybierany dzień tygodnia. Był zatem już strajk w poniedziałek, i we wtorek, i  we środę, w któryś czwartek był wypadek, w którym cysterna wywróciła się przy stacji metra i usuwanie szkód trwało aż do piątku, więc chyba strajkujący też ludzie bo odwołali strajk. Więc tym razem wypadł na czwartek czyli jutro. Znowu widzę jak wszystkie stacje są zamknięte, wokół znajomy widok ludzi siedzących na schodach z książkami oczekujących na pociąg.

Strajki to tutejszy folklor, do którego trzeba, i o dziwo, można się przyzwyczaić. Żeby tylko jeszcze wiedzieć czego te ich związki zawodowe się domagają i co chcą osiągnąć strajkując.

Cztery lata temu miałam okazję być w Rzymie w drugiej połowie sierpnia, kiedy trwa tutejszy exodus i Rzym jest wyludniony ze względu na masowe urlopy. Strajki też były na urlopie.

sytuacja w supermarkecie

Dzisiejsza sytuacja w supermarkecie

-Sei arrivato tardi.

-Leggermente.

-Solo un’oretta?

W wolnym tłumaczeniu

-Spóźniłeś się.

-Delikatnie.

-Tylko godzinkę?

ulewa w Rzymie

Już jest lipiec i tutaj w Rzymie powinno być co najmniej baaaaaaaaaaaaardzo gorąco a tymczasem od kilku dni mamy pogodę ciut nie polarną na tutejszy klimat, czyli niewiele ponad 20 stopni chłodny wiaterek i brak słońca. A dzisiaj to już zupełnie rzymska pogoda przeszła samą siebie i podejrzewam, że u wszystkich mieszkańców miasta wywołała co najmniej szok. Od rana ciężkie deszczowe chmury zasłoniły niebo i tym samym widok na kopułę Bazyliki Świętego Piotra był niesamowity, od strony rzeki słońce oświetlające świątynię z białego trawertynu sprawiało, iż wyglądała wręcz lśniąco na tle ciemnogranatowego nieba. I za chwilę chmury się rozerwały i zaczęło lać, lać tak jak leje tutaj w październiku lub listopadzie, z grzmotami i błyskawicami. Zasłona deszczu przesłoniła całą bazylikę i kopułę a ja z parasolem, który na niewiele się zdawał biegłam szybko w stronę kolumnady aby się schronić. A potem, aby wejść do bazyliki musiałam zdjąć nasiąknięte wodą buty i podwinąć i tak już przemoczone aż do kolan nogawki spodni, i powoli po śliskich kostkach sampietrini przebrnęłam przez potoki wody opłukujące plac aż dotarłam do schodów i po nich wspięłam się aż do wejścia. Wykręciłam spodnie na ile się dało, wsunęłam mokre buty i dzielnie pomaszerowałam do kościoła.

lato w Rzymie

Właśnie uświadomiłam sobie że to moje szóste już lato w Rzymie. I każdego roku jest nieco inne, choć zawsze mocno ciepłe lub wręcz gorące. Pierwsze moje lato tutaj dało mi się we znaki. Już od początku lipca było niemiłosiernie gorąco i wilgotno a my mieszkaliśmy w centrum Rzymu przy via Nomentana i podczas poobiedniej przerwy nie było dokąd pójść, gdyż wszystkie parki wokół były zamknięte na kłódkę. Kolejne lato spędziliśmy w górach w Tivoli, gdzie było nadal gorąco ale mniej wilgotno, gdyż dalej od morza. Ale było okropnie sucho i wokół nas w górach tu i ówdzie pojawiały się pożary i straż pożarna z samolotów próbowała je gasić. Lato roku 2008 też było gorące ale jakoś wilgoć mocno nie dokuczała, może dlatego, iż mieszkaliśmy na parterze i mieliśmy wyłożony marmurem ogródek, który dawał chłodek. W 2009 roku czerwiec i lipiec znowu były bardzo gorące i wilgotne a temperatura morza wynosiła 25 stopni a woda wcale nie dawała przyjemnej ochłody. W minionym roku maj był gorący ale suchy a potem czerwiec był wręcz zimny i wszyscy chodzili biali gdyż nie było możliwości opalania się. Dopiero lipiec zrobił się gorący i nieznośnie wilgotny, ponad 40 stopni w cieniu i 80% wilgotności powietrza, zarówno w dzień jak i w nocy nie dało się oddychać.  W tym roku kwiecień już był bardzo ciepły i można było się podsmażyć na słoneczku, maj też ciepły ale nie gorący. Czerwcowe upały już trwają na całego, dzisiaj były 33 stopnie w cieniu, ale nie za wysoka wilgotność w powietrzu czyni to wygrzane powietrze znośnym.