historia Romulusa i Remusa
Romulus i Remus byli synami bliźniakami boga Marsa i kapłanki bogini Westy o imieniu Rea Sylwia , która pochodziła z królewskiego rodu wywodzącego się od Eneasza. Jej ojciec Numitor był królem miasta Alba Longa (dzisiejsze Castel Gandolfo, gdzie znajduje się letnie rezydencja papieska) ale został obalony przez własnego brata Amuliusza i wtrącony do więzienia. Amuliusz jako nowy władca nakazał Rei Sylwii zostać westalka i żyć w celibacie. Rea Sylwia zaszła jednak w ciążę rzekomo z samym bogiem Marsem i urodziła dwóch chłopców bliźniaków Romulusa i Remusa. Jako że westalki miały zachować dziewictwo przez okres służby w świątyni i każde złamanie celibatu niosło za sobą poważne kary tak też i Rea Sylwia została zakopana żywcem, zaś Amuliusz kazał utopić niemowlęta w rzece. Jednakże koszyk z dziećmi płynąc osiadł na mieliźnie w zatoczce i płacz dzieci usłyszała wilczyca, która codziennie przychodziła do zatoczki by karmić je swoim własnym mlekiem. Wilczycę zaś wyśledził pasterz królewski, znalazł koszyk z Romulusem u Remusem i zaadoptował chłopców. Kiedy zaś oni podrośli dowiedzieli się o swoim pochodzeniu, dokonali zamachu stanu i przewrócili na tron prawowitego władcę Numitora i odeszli w stronę siedmiu wzgórz nad Tybrem aby założyć tam nową osadę. Romulus osiadł na Palatynie zaś Remus na Awentynie i stamtąd obserwowali znaki zesłane im przez bogów. Romulus zobaczył 12 sępów zaś Remus tylko 6. Remus upokorzony porażką zaczął wyśmiewać się ze swego brata, co go rozwścieczyło i w gniewie swym zabił Remusa po czym wytyczył granicę swojej osady i tak oto stał się legendarnym założycielem miasta.
To też piękna choć okrutna legenda. Socjologowie dzięki niej ukuli termin "mord założycielski", czyli że u podstawy zbudowania nowego państwa leży jakiś akt okrucieństwa (Romulus zabija Remusa, Amerykanie wyżynają Indian itd.).
OdpowiedzUsuńPrawda o założeniu Rzymu jest nieco bardziej prozaiczna, jak wynika z wykopalisk archeologicznych. Przyjęta za Liwiuszem data 753 p.n.e. nie da się raczej utrzymać. Ok. 700 roku p.n.e. mieszkańcy wiosek położonych na sąsiednich wzgórzach zaczęli dopiero osiedlać się w dolinach. Ok. 575 r. p.n.e. można mówić o wielkiej osadzie stanowiącej pewną całość. W tym też czasie da się zauważyć cywilizacyjne, a więc być może również polityczne wpływy Etrusków. Z pewnością z tego okresu pochodzą najstarsze rzymskie obrzędy religijne. W 575 położono też pierwszy bruk na ulicach. Powstaje Forum Romanum. Jest to teoria Einara Gjerstada, szwedzkiego archeologa.
Inną teorię przedstawił niemiecki historyk Hermann Müller-Karpe, który uważał, że to mieszkańcy Palatynu (jednej z wiosek) siłą podporządkowali sobie mieszkańców sąsiednich wzgórz, a proces ten zaczął się już od X wieku p.n.e.
W każdym razie w historii, jak w życiu, niewiele jest rzeczy, których możemy być pewni ;)